که شاید به خاطر خواسته های دلِ دیگران
خواستنی ترین خاطره ی دلم را
به امواج اُسیانگر تقدیر هدیه کنم
و یادش را همچون نقشه ی گنجی
به ساحل غم انگیز سرنوشت بسپارم
و تا ابد به دنبال گنجی چون او
در هیاهوی ساکت احساس
پریشان و پشیمان بمیرم.
( دل نوشته ای از طرف یکی از دوستان عزیز )
قصه ای آغاز شد با حضوز خدایی که خالق هر حکایت جاودانه است .
قصه دیدن ها و شنیدن ها ، بود ونبود ها ، اشک ها و لبخند ها با شوق خواستن و تکرار شدن .
قصه رفت و آمد ها با چرخش این ثانیه در هر شب و روز.
دور هم بودن ها ، شاد بودن ها پای هر حادثه و مشکل و غم کنار هم بودن ها پا به پای هم نوع را ه رفتن و دست به دست با همان مردم و از جنس همان آینه ها رشد دادن ، سبز کردن تا به بالا رفتن.
و خدا را شکر که در هر نفس و لحظه ی عمر تنها ننشستی .
در کنار همه ی مردم شهر فکر کردی ، کار کردی ،تا سرانجام یک سال پر از خاطره شد ، با هزاران سفر و عشق و امید ، با یکی بود و نبود ساختی ، آباد کردی کوله بارت همه ایمان و خوشی .
و قصه ی چرخیدن این چرخ و فلک ، قصه ی سیصد و شصت و پنج توفیق ملک با سرآغازی نو این گونه خوانده شد :ای دگرگون کننده قلب ها و چشم ها ، ای گرداننده شب ها و روز ها ای تغییر دهنده حال و احوال ، متحول کن حال مرا به نیکو ترین حال ، قصه ای که به هر روز و شب و لحظه ی عمر من و تو رنگ تحول می داد.
قصه چهار فصل 88 تنها یک بار خوانده شد لحظه هایش تنها یک بار از عبور پر حادثه ی چشمانت گذشتند و تنها چند صفحه ی دیگر مانده تا آخرین فصل از قصه ی نایاب 88 به پایان برسد.
وامسال قصه ای دیگر در دفتر سال 1389
چه کسی قصه را می خواند؟
چه کسی با من و تو راه سفر میداند ؟
امسال هم من و تو می آییم تا بار دیگر به لبخند خدای بزرگ و مهربانمان لبخندی دوباره زنیم و زیباترین و پاک ترین نگاه را در دفتر حکایت مان ماندگار کنیم.
یه روزی وقتی که چشمهای جستجوگرت ،
توی آسمون خدالا به لای ابرا ،
پی یه شعاع نورمی گردن تادلتو گرم و روشن کنه ،
یهو متوجه میشی که نم نم بارون برکت خدا ،
دلتو آب پاشی کرده و هر چی غبار غم بوده شسته و برده .
و تو اون وقته که میفهمی آسمون خدا اگه صافه ، اگه ابری ،
اگه تاریکه و اگه روشن ، فقط و فقط برای تو و به خاطر توست.
به نظر من همه قطرات بارون و ظیفه شون اینکه که غبار غم دل های ما را شست و شو بدن ولی اینکه دل ما صاف و روشن بشه بستگی به خودمون داره که اجازه بدیم قطرات بارون روی دلمون بریزن یا اینکه نه .
اللهی همیشه ایام دلتون صاف و رنگین کمونی باشه..
به نظرم این یکی از بهترین شعر هایی است که زمانی که آدم دلش گرفته به دادش میرسه.
برای فوت دایی عزیز دلم یادش رو کرد که گذاشتم.
روحش شاد ویادش گرامی باد.
در اوج به پایین نگاه می کنیم
و از پایین حیران بالاییم
در هر دو صورت فرق نمی کنه
چون از بغل دستی مون غافلیم
خبرنگاري يعني تحمل، يعني حسي ميان بودن و نبودن خبرنگاري يعني هميشه در حال دويدن، نوشتن، جستوجو با يك ضبط صوت، يک دوربين، يک خودکار و يک برگه سفيد... و بزرگترين ابزارش يک جسارت بزرگ است و يک دل طوفاني، ميان هستها و نيستها خبرنگاري يعني هنرمندي، عشقورزي و تعهد داشتن بعضي او را كنجكاو ميدانند و عدهاي هم مزاحم. خبرنگار در چشم بعضيها خار است و به نظر خيليها خبرنگار يعني صبور و درد آشنا. خبرنگار را بعضيها فرصتطلب ميخوانند و عدهاي فرصتساز و نردبان ترقي و البته خيليها او را در سوزاندن فرصتهاي باد آورده ستايش ميكنند خبر يعني فرياد دردمندان بي زبان، يعني هر چه خوب هر چه بد، يعني زندگي , خبرنگار يعني دويدن منهاي توقف و نوشتن يک کلمه حرف حق، يعني شکننده سکوت ها اما به ياد داشتن خيلي چيزها
و در آخر روز خبرنگار ,ميثاق براي نوشتن حق , روز تقديس قلم بر همه ی خیرنگاران به ویژه همکاران عزیز خودم مبارک
چه پر جفا و به ناروا راه بر عبور علاقه می بندیم ،
محبتها چه بی وفایی ها در پی آهنگ دل نشین خود دارند ،
رفیقان چقدر زود نوای نارفیقی سر میدهند و به خود می بالند که
حقیقتی شگرف را یافتند و بعد از این به ظاهر رهایی همای سعادت بر سرشان لانه ای ابدی خواهند ساخت،
و چه تاُسف بار است دیدن یارو غمخوار لحظه های شیرین را
در آینه ی سیاهی، توجیح ،دروغ و نفرت ،
آری این است نتیجه ی عشق مترسک به کلاغ
که مزرعه ای نابود شود و حاصل آن مرگ کبوتر باشد.
من گمانم همه جا قطب جنوب است امسال
استوا گرمترين نقطه سرد دل ماست
و دل بي کس ما
در مسيريست که پايانش نيست...
ساعت دیواری ، حتی نیمه های شب ، یکه و تنها می تازد بی وقفه و بدون خستگی !
انصاف نیست در روشنایی روز رفیق باشی و در تاریکی شب نا رفیق ،
میتوانی رفیق نیمه راه نباشی !
مگه نه اشک ، زیباترین شعر و بیتابترین عشق و داغ ترین اشتیاق و تب دار ترین احساس و خالص ترین گفتن و لطیف ترین دوست داشتن است که همه ، در کوره ی یک دل بهم آمیخته و ذوب شده اند و قطره ای گرم شده اند ، نامش اشک ؟!
اشک که می بارد و ناله که بر می آید و گریه که اندک اندک در دل میروید و ناگهان در گلو
می گیرد و راه نفس را می بندد و به ناچار منفجر می شود.
این زبان صادق و طبیعی شوق و اندوه و درد و عشق یک انسان است.
سکوت ، خلوت ، تاریکی ، زمزمه های شیرین ،
اشک های شور کمی شیرین تر از شیرین .......
دنیا سراب شادی ها و کامیابی هاست
شاید دنیا
مروریست بر فصل افکارمان
شاید دنیا
تکراریست بر رنج هایمان
تنها نوری که در تاریکخانه ی دلم میدرخشد
امید به خداست
که هیچ گاه خاموش نمی شود.
کاش می شد سکوت غریبانه نیلوفر های اسیر مرداب را معنا کرد!
ای کاش می شد صحبت های گل با پروانه را فهمید.
ای کاش می شد بیشتر مهربان بود و عاشقانه دیگران را دوست داشت،
ای کاش می شد طبیعت را درک کرد و به راز گل سرخ پی برد.
و دنیا را از دریچه دیگری تفسیر کرد،
ای کاش می شد دل را با محبت و آرامش را با قلب پیوند زد
من چیستم ؟
افسانه ای خموش در آغوش صد فریب
گرد فریب خورده ای از عشوه ی نسیم
خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای
رازی نهفته در دل شب های جنگلی
باید جست . دنیا برای نفس کشیدن تنگ است باید به
بالهای معنویت مان الفبای پرواز بیاموزیم و بدانیم که
آسمان همه آدم ها یک آسمان نیست.آسمان هر کسی
به قدر معرفتش ، ارتفاع دارد ،حتی ممکن است آسمان
یکی ، زمین زیر پای دیگری باشد.زمین جای زیستن و
نگریستن نیست آری به سوی آسمان ها راهی باید
جست.....
